مهمترین اعمال روزه دار در ماه مبارک رمضان

شخص روزه دار باید ذهنیت خود را از تمرکز بر گناه دور کند و بر اعمال خیر و ثواب متمرکز شده و ترک و دوری از گناه را در اولویت اول قرار دهد چرا که این كار مهم ترین عمل روزه دار است.
ماه رمضان دارای اوصافی است که مهمترین این اوصاف اولا عبور ساده یعنی نگاه ساده انگارانه داشتن به ماه رمضان است و دوم مواجهه دقیق و داشتن نگاه عمیق نسب به این اوصاف است كه روزه داران باید با تامل در این اوصاف الهی، در جهت محقق ساختن آنها برنامه ریزی کنند.

رحمت الهی بی هیچ بهانه ای بر مسلمانان و روزه داران می بارد که به خوبی در ادبیات دینی منعکس شده و حتی نفس کشیدن انسان روزه دار نیز در دین اسلام ثواب حساب می شود. رحمت الهی بدون هیچ مانعی در ماه رمضان می بارد و در این شرایط استثنایی انسان هر لحظه در محاق و مدار مغفرت و رحمت الهی قرار دارد.

ماه رمضان از دو حالت خارج نیست یکی پیشرفت و سعادت انسان و دیگری عدم خوشبختی و سوق دادن به شقاوت انسان است که کسانی که از استعدادهای پیش آمده در این ماه استفاده نمی کنند بجای پیشرفت در خوشبختی بیشتر در بدبختی فرو می روند. باید با برنامه ریزی به این ماه قدم گذاشت، برنامه های عملی و دستور العمل های دینی نیز به انسان داده شده که همان ترک و دوری از گناه است.

در رمضانی که بی بهانه رحمت نازل می شود ثواب مضاعف می شود و باید انسان از هر راهی سعی در جمع آوری خیر و برکات الهی داشته باشد.

ترک گناه مهم ترین و تنها کاری است که هر روزه داری باید انجام دهد؛ گناه انواع مختلفی دارد که عبارتند از "گناه اخلاقی" که بسیار مهم تر از دیگر انواع گناه است، این گناه از دورغ شروع می شود و شامل غیبت، تهمت، بد زبانی، بد رفتاری، تعدی به آبروی مومنان و... است که شاید در نظر برخی کوچک باشد.

لکه دار کردن آبروی انسان ها و سوء ظن داشتن به افراد از دیگر گناهانی است که باید ترک شود که اگر در جامعه ایجاد شود جریان می یابد و منشأ و مبدأ این گناه تقصیرات بسیاری به گردن دارد.

"گناه عبودیتی" یعنی داشتن ظن به خدا و ناامید شدن از لطف و رحمت او از دیگر انواع گناه؛ و همچنین "گناه فرهنگی" نیز در جامعه عصر حاضر رواج دارد که باید ترک شود.

شخص روزه دار باید ذهنیت خود را از تمرکز بر گناه دور کند و بر اعمال خیر و ثواب متمرکز شده و ترک و دوری از گناه را در اولویت اول قرار دارد چرا که این كار مهم ترین عمل روزه دار است .

فلسفه ماه مبارک رمضان شکسته شدن مرزهای کلیشه ای بین انسان و خدا توسط پروردگار عالمیان است. این مرزها توسط انسان بین خود و خدایش ایجاد می شود، اگرچه خود انسان در این زمینه مقصر بوده اما در ماه مبارک رمضان خداوند دخالت بیشتری می کند تا این مرزهای خودساخته انسانی را بر دارد و انسان بتواند بیشتر به پرودگارش نزدیک شود با این حال گاهی انسان این رخداد را نیز به خوبی درک نمی کند.

انسان باید بکوشد احساس محبت خدا نسبت به خودش را که در این ماه به صورت جدی و استثنایی است، درک کند. در ابتدای دعا افتتاح نیز بدین امر اشاره شده است؛ بنابراین اگر انسان بتواند از این فرصت حب ورزی به خداوند براساس محبت خاص خدا استفاده کند، ماه مبارک رمضان برایش مفید و مؤثر می شود.

انسان باید در این ماه کوشش کند ظرفیت های روحی و وجودی خود را برای رحمت های مختلف خداوند در وجودش پرورش دهد.

ظرفیت های دریافت رحمت الهی با حسن ظن به خداوند فراهم می شود و همه کسانی که در این ماه به قرب الهی دست یافتند با چنین حرکت هایی به موفقیت رسیدند. بنابراین نخست باید محبت خدا را در دل قرین کرد و از سوی دیگر حسن ظن به خداوند در ماه مبارک را رمضان فراهم ساخت. این کارها بستری فراهم می کند تا رحمت خدا و مغفرت خاص او در این ماه ملموس و واقعی شود